بعد از سه سال چی شد که تصمیم به کارگردانی گرفتید؟
یه جورایی هدف اصلی من تو زندگی نوشتن بوده و از هنر فقط
نوشتن برای تئاتر و سینما و ادبیات می تونه منو شخصا ارضا کنه و تخلیه،در مورد
کارگردانی باید بگم اون هم به نوعی یکی از علاقه های من هست اما شدتش به اندازه
نوشتن نبوده و نیست.تو این مدت سه سال که کارگردانی نکردم،دلایل مختلفی سد راهم
بوده،مثل نبود شرایط مناسب و داشتن وقت کافی،همینطور نبود روحیه و حمایت از طرف
های ذیربط و ....
این چهارمین اثریه که در اون قراره به عنوان کارگردان ظاهر
شید.کارهای قبلیتون یا تجربه های نوشتاری شخصی خودتون بوده یا نوشته های
ایرانی.اینبار یک اثر ایتالیایی رو انتخاب کردید؟
در این باره باید بگم بله،سه تا کار قبلیم،دو تاش متن خودم
بوده،یکیش هم نمایشنامه بایگانی نوشته آقای محمد کاسبی عزیز که خیلی ها ایشون رو
به عنوان بازیگر می شناسن.کار اولم متن آقای کاسبی بود که با استقبال زیادی تو
جشنواره تئاتر منطقه ای مواجه شد و تقریبا همه جایزه های جشنواره رو ما بردیم،از
کارگردانی تا بازیگری اول و دوم.کار دوم ام یه فیلم کوتاه بود که خودم نوشته بودمش
و متاسفانه چیزی که می خواستم از آب در نیومد.کار سوم هم یک جورایی یه نمایش شخصی
بود که خودم نوشته بودم و تنها برای خودم و یه عده ای که دوست داشتم ببینن قابل
فهم بود.البته تو این سه سال دوبار دیگه دست بردم به کارگردانی و نصفه رها کردم،یه
بار یکی از متن های استاد عباس نعلبندیان بود که متاسفانه تو انتخاب بازیگر به
سرانجام نرسید و یه بار هم نمایشنامه ای از خودم بود به اسم «لکاته مقدس» که بنا
به دلایلی قبل از بازبینی از من خواسته شد این نمایش رو کار نکنم و انصراف بدم.این
نمایشنامه البته توی سایت فارسی و آلمانی اثر منتشر شده.
در مورد «ماما جادو»و انتخابم باید بگم اینبار دنبال یه کار
سبک،در عین حال قوی بودم و وقتی ماما جادو رو خوندم به نظرم اومد خیلی ساده تر
میشه این نمایش رو کار کرد و اونم به خاطر اینه که تک پرسوناژ هست،همین طور اینکه
متن اثر خیلی به من و روحیه ام نزدیک بود.امیدوارم تجربه ی خوبی باشه.
«ماما جادو» قراره تا چه مرحله ای پیش بره؟
اولین حضور ما تو بخش جنبی جشنواره تئاتر تک هست که 25 الی
30 دی ماه در فرهنگسرای نیاوران برگزار می شه،در مورد این بخش باید بگم که یک
اجرای نمایشنامه خوانی هست،طبق گفته دبیرخانه جشنواره،اما هدف اصلی من و گروه خوبی
که این بار تونستم دور خودم جمع کنم اینه که این نمایش رو سال 90 در یکی از سالن
های مناسب تهران روی صحنه ببرم و احتمالا چند اجرا هم تو جشنواره تئاتر دانشگاهی و
تهران و ملی جوان هم خواهم داشت.
حسین ایرجی رو تقریبا همه به اسم یه دستیار کارگردان می
شناسن،این بار در جایگاه کارگردان،چی پیش بینی میکنی؟
خب میشه گفت استرس دارم ازین بابت،اینکه یه دستیار کارگردان
براش سخته کارگردانی کردن.به چند دلیل،اینکه شمایی که دستیار کارگردان بودی،وقتی
می خوای کار کنی همه اش فکر می کنی همه کارا رو خودت باید انجام بدی و این یه
جورایی فضا رو برات شلوغ میکنه،یکی دیگه اینکه همیشه وقتی پشت صحنه یه کاری باشی
کار اگر بد از آب در بیاد کسی از بین مخاطبین نمی گه دستیار کارگردان خوب بود یا
بد،خوب هم از آب در بیاد همینطور،ولی وقتی کارگردان هستی همه نگاه ها سمت توست و
اینه که کارتو رو سخت می کنه.
پیش بینی حسین ایرجی از اجرای این نمایش چیه؟
پیش بینی کردن کار آدم های بی منطقه اما در این مورد باید
بگم خیلی امیدوارم به داشتن گروه حرفه ای و بچه هایی که دور هم و با هم جمع شدیم
تا مفهوم ما رو بسازیم.در مورد بازیگرم باید بگم اینبار رفتم سمت حرفه ای ها و اون
کسی رو که واقعا به نقش نمایشنامه می خورد رو پیدا کردم و خوشبختانه افسانه شفیعی
عزیز هم اعتماد کرد به من و قبول کرد این نقش رو،همینطور در مورد مشاورم محسن
عظیمی عزیز قبول زحمت کرد و طراح صحنه و موسیقی هم همینطور،حتی دستیار هایی هم که
انتخاب کردم،همه خوبن و مجموعه ای از خوب ها امیدوارم اجرای خوبی رو رقم بزنه.
در مورد محل تمرین نمایش هم صحبتی بکنید.
محل تمرین هم تنها اینو می تونم بگم که از بی محلی توی خونه
دوست خوبم محسن کرمانی که عکاس این نمایش هم هست و از عکاس های خیلی خوب تئاتر به
شمار میان تمرین می کنیم و فعلا جای مناسب تری برای تمرین نداریم.
حرف آخر؟
حرف آخر این که اوضاع نمایش مون هر روز بد تر از دیروز داره
میشه و این خوب نیست،حمایت از هنرمندان خیلی بد انجام میشه و من که ریز ترین این
ها هستم از وضعیت فعلی خودم اصلا راضی نیستم و نمی دونم تا چه مرحله ای قراره پیش
بریم و به کجا قراره برسیم.امیدوارم جناب آقای حسین مسافر آستانه با برنامه ریزی
دقیق شون در هدفمند کردن اوضاع تئاتر با همفکری خانه تئاتر برنامه ای تدوین کنند
که دغدغه های هنرمندا چه از لحاظ مالی،چه از لحاظ فکری کمتر بشه تا همه بتونن در
آسایش کار کنن و سفارشی قدم بر ندارن که تماشاگر ما تئاتر سفارشی نمی پذیره و دوست
نداره.
